Wśród siedemnastu zasadniczych kolorów szkoły wdzydzkiej mamy: trzy niebieskie - od bladoniebieskiego do granatu (w kolorach firmy "Ariadna" są to numery 441, 442 i 443A); dwa czerwone - czerwień czysta i ciemna, przechodząca w kolor bordo (428B, 429); trzy odcienie różów o tonacji ciepłej, bliskiej barwie cielistej (410, 420 i 423); kolor żółty słoneczny (404); dwa odcienie koloru pomarańczowego - jaśniejszy i bardziej intensywny (406 i 417); dwa odcienie beżu i dwa brązu też w ciepłych tonacjach (407, 473, 480 i 488); kolor czarny i kolor zielony - nie za jasny, lekko zgniły (451).

Technika haftu kaszubskiego jest dosyć prosta. Podstawowym jest ścieg angielski, zwany przez hafciarki ludowe "płaskim". Łodygi kwiatów, wąsy, obwódki wokół wisienek i innych motywów wykonuje się ściegiem wodnym, siatki - ściegiem "Janina", a punkty, które hafciarki na Kaszubach nazywają "piegami" - węzełkami. Przed przystąpieniem do wyszywania, najlepiej jednak obejrzeć jakiś, gotowy już haft. Następnie dobierając kolory według wzorów na planszach, należy haftować tak, aby na lewej stronie płótna wzór wyglądał prawie identycznie jak na prawej, nie plątał się w supłach i węzłach. właśnie ta lewa strona jest najlepszym, sprawdzianem umiejętności technicznych hafciarki. Po ukończeniu haftu należy, serwetkę, poduszkę czy bieżnik wyprać, pamiętając, że haftów krochmalić nie wolno. Prasować na wilgotno, przez szmatkę, na lewej stronie.

Brzegi haftów kaszubskich wykańcza się najczęściej mereżką, z zakładem zależnym od wielkości serwety od 1,5 do 4 cm. Serwety czy bieżniki można też wykańczać ściegiem angielskim ("płaskim"), wyszywanym w jednakowe lub na przemian większe i mniejsze półokrągłe "ząbki", ewentualnie frędzlami, które stosuje się również przy poduszkach i na dole przy makatkach; frędzle są jednak dosyć niepraktyczne w praniu. Najpiękniej wzory haftu kaszubskiego prezentują się na płótnie szarym, ale można je wykonać i na płótnie białym.

Na koniec o tradycyjnej metodzie przenoszenia rysunków wzorów z plansz na płótno, stosowanej przez hafciarki ludowe. Kontur wzoru należy przerysować zwykłym ołówkiem na pergaminie (kalka techniczna jest gorsza, szybciej się niszczy) i następnie dość gęsto, dobrze ponakłuwać ich linie na wylot igłą. Z kolei pergamin rozkłada się na płótnie, mocując szpileczkami, żeby się nie przesuwał i uprzednio przygotowanym tamponem, najlepiej z flaneli, maczanym w nafcie i pocieranym o granatową lub czarną kalkę maszynową, lekko naciskając przesuwa się po wzorze. Kalka przenika wówczas przez nakłute dziureczki i trwale zaznacza kropkowaniem rysunek na płótnie. Podziurkowany pergamin nadaje się do wielokrotnego użycia.