W lipcu 1901 roku Zarząd Miasta Słupska zaproponował Radzie Powiatu budowę nowej siedziby w centrum miasta. Rada Powiatu przyjęła propozycję, na kolejnym posiedzeniu uchwaliła budżet w wysokości 66.000 marek na zakup działek budowlanych. Budynek miał powstać przy skrzyżowaniu ulicy prowadzącej z rynku prosto do Starego Miasta z nadrzeczną promenadą. W drugiej połowie XIX wieku na słupskim bulwarze znajdowały się m.in. sądy, nadleśnictwo, bank, apteka, gimnazjum i restauracje. Sprawa budowy nowego lokalu posuwała się szybko do przodu. Piętrowy budynek kuźni Rehfeldt'a, o ryglowej zabudowie rozebrano, natomiast dom należący do rodziny von Krockow przy ulicy Armii Krajowej (Wilhelmstrasse), postanowiono zachować i połączyć z nowo budowanym.

Projekt budynku wykonał berliński architekt Karl Bel, 8 kwietnia 1902 roku zaakceptował go następnie starosta von Schmeling i w przeciągu niecałego miesiąca Bauamt w Koszalinie wydał pozwolenie na budowę. Jeszcze przed nadejściem mrozów zawieszono tradycyjną wiechę. Do wyposażania budynku, przystąpiono na wiosnę w 1903 roku. W dniu 6 listopada formalnie przekazano obiekt do użytkowania. Całkowity koszt zakupu gruntów (działki nr 227 i 228), budowy i wyposażenia wyniósł 313.300 marek. Uroczystości odbyły się w starannie udekorowanej dużej sali posiedzeń Rady Powiatu. Budynek stał się od samego początku ważnym obiektem w miejskim krajobrazie.

Rzut budynku zbliżony jest do formy litery U (ściany południowa, zachodnia i północna) opisanej w kwadracie. Budynek w całości podpiwniczono, Cokół sięga do wysokości 2 metrów wokół całego budynku. Użyte głazy poddano nieznacznej obróbce części zewnętrznych i połączono zaprawą tynkarską. Kamienie w narożach, stopnie schodów oraz nadproża okien wykonane zostały z szarego granitu. Ściany zewnętrzne wykonano z czerwonej cegły klinkierowej o dobrej jakości. Spoiny zaprawy zostały lekko cofnięte w stosunku do lica muru, zaś wszystkie elementy dekoracyjne zostały wykonane z piaskowca. Szczegóły architektoniczne budynku zaczerpnięto z wzorców renesansowych oraz flamandzkiego baroku, szczególnie piękną architekturę posiada ściana zachodnia, zwrócona w kierunku Słupi.

Na narożniku południowym zachodniej ściany budynku została osadzona wieża, mająca 33,8 metra wysokości. W najwyższej partii wieży umieszczono zegar z tarczami o średnicy 2,5 metra, skierowanymi w cztery strony świata. Powyżej znajduje się smukły hełm z wietrznikiem. Na hełmie wieży oraz wieżyczce w zachodniej fasadzie przetrwała miedziana blacha o romboidalnych, drobnych arkuszach. Reszta dachu została pokryta blachą ocynkowaną. Dachy poddasza przesłania pięć frontonów. W zachodniej fasadzie, szerszy fronton posiada ryzalit wysunięty na około 5 metrów w stosunku do lica ściany. Kiedyś zdobiło go godło Prus oraz figura, obecnie znajduje się na nim dekoracyjny herb Słupska. W wykuszu pod oknami umieszczono wazę z kwiatami, zaś na wieży pomiędzy wąskimi oknami - symbole rodów rycerskich oraz sowę symbol mądrości. Na ścianie południowej odnaleźć możemy płyty; jedną z symbolami myśliwskimi oraz drugą, z motywami rybołówstwa. Na ryzalicie południowym, bliżej wieży widnieje tarcza herbu Ustki, obok zaś plony i narzędzia rolnicze, symbole Słupskiej Ziemi.

Z bogatego wystroju wnętrza, na szczególną uwagę zasługują trzy sale; gabinet starosty słupskiego, sala Czerwona oraz największa - sala posiedzeń na drugim piętrze. Gabinet starosty posiada ściany wyłożone do połowy boazerią oraz sufit z kunsztownym belkowaniem. Przed II wojną światową wisiały w tej sali portrety starostów. Sala Czerwona - w skrzydle równoległym do Armii Krajowej, służyła do spotkań i posiedzeń. Nazwa sali pochodzi od ciemnoczerwonego obicia ścian, które się niestety nie zachowało do naszych czasów. Najbardziej okazała i najpiękniejsza jest sala posiedzeń na drugim piętrze. Zachował się w niej zabytkowy żyrandol będący darem miasta dla starostwa, symbolizujący dobre kontakty między powiatem grodzkim i ziemskim. Salę zdobiły witraże ufundowane przez właścicieli majątków ziemskich oraz dwie, naturalnej wielkości, symboliczne figury, mające przypominać urzędnikom, że zawsze należy kierować się prawem i prawdą. Niestety dawny wystrój się nie zachował, a salę zdobią dziś jedynie nadproża oraz herb i flaga powiatu.

Po zakończeniu drugiej wojny światowej, w budynku aż do 1975 roku mieściła się siedziba władz powiatowych. W latach 1976÷1998, siedzibę swoją miał tu kolejno; Urząd Wojewódzki i Urząd Rejonowy. Natomiast, kiedy w dniu 1 stycznia 1999 roku w Polsce ponownie zostały przywrócone urzędy powiatowe, budynek wrócił po latach do swojej, pierwotnej funkcji. W roku 2002 fronton oraz wieża zostały w nocy oświetlone, a iluminacja został uzgodniona z władzami miejskimi oraz konserwatorem zabytków.