Zagroda nr 24
Położona w centrum wsi, na wzniesieniu, zagroda od wieków należała do sołtysa. Swołowski sołtys zajmował szczególną funkcję i pozycję w społeczności. Posiadał wolność osobistą, nie był obciążony podatkami i dziesięcinami. Stanowisko było dziedziczone w rodzinie. Podstawą jego egzystencji była gospodarka rolna prowadzona na areale ziemi o 1/3 większym niż innych kmieciów. Jako dodatkowe uposażenie posiadał staw. W 1732 roku sołtysem wsi był Erdmann Albrecht. W 1862 roku sołtysem był August Wilhelm Albrecht, mieszkający w tej zagrodzie. Miał on najwięcej ziemi we wsi (około 68 ha).
W 1910 roku właścicielem zagrody był Albert Albrecht. W zagrodzie było wówczas dziewięć budynków, z których pięć istnieje do dzisiaj. Dwa stanowią posesję nr 25 (budynki robotników najemnych). Zagroda ma czworoboczną formę zabudowy. Wjazd przez postawiony pod koniec XIX wieku budynek bramny z furtą. W głębi podwórza, stoi parterowy, murowany dom o formie dworku. Zbudowano go pod koniec XIX wieku w stylu historycznym. Na zwieńczeniu ściany frontowej umieszczono inicjały "A.A.".
Zagroda nr 25
Pierwotnie był tu ogród lub pastwisko należące do zagrody sołtysa (nr 24). Pod koniec XIX wieku na obrzeżu pobudowano budynki dla robotników najemnych. Od drogi stoi niewielka stodółka z chlewem, zbudowana na początku XX wieku. Na belce nad wrotami wycięto napis: "B.H.A.A. B.M.C.Z. d. 26.9.1903", oznaczający inicjały inwestora, budowniczego i datę. W głębi niewielkiego podwórza, stoi murowany parterowy dom. Zagroda jest przykładem warunków, w jakich mieszkali ludzie najemni, jakimi do 1945 roku byli mieszkańcy tego obejścia.
Zagroda nr 26
W połowie XIX wieku było tu jedno z 15 dużych gospodarstw. W 1862 roku miało 187,74 morgi (około 47,2 ha) ziemi, a właścicielem był Peter Schulz, który pobudował obecną zagrodę. Wjazd na prostokątne podwórze jest przez budynek bramny wybudowany w 1867 roku, co oznaczono na belce wrót napisem: "x B.H.P.Schulz B.M.F.Groth. Den 21 Mai 1867x". Pierwotnie miał on w całości konstrukcję ryglową drewnianą, którą w części parteru zastąpiono murowaną z cegły. Po zachodniej stronie podwórza stoi ryglowa stodoła z drugiej połowy XIX wieku. Przy wschodniej granicy zagrody stoi długi (ponad 27 m) budynek inwentarski o mieszanej konstrukcji. Pierwotnie miał ryglowe ściany. Pod koniec XIX wieku część parterową i szczyt wymieniono na murowany z czerwonej cegły. W głębi zagrody, obok domu zachował się ryglowy budynek pomocniczy z 1859 roku - jak wyryto na kamieniu przy wejściu do piwnicy. Przedłużeniem budynku była piekarnia. Ponieważ postawiono go w poprzek gospodarczej - wyjazdowej na pole drogi, miał on przejazd bez wrót. Najmłodszym w zagrodzie budynkiem jest stojący w głębi podwórza, naprzeciw wjazdu bramnego, murowany parterowy dom z końca XIX wieku. Nadano mu formę wiejskiego dworku z centralnym wejściem. Dom jest przykładem ewolucji regionalnych form w chłopskiej architekturze końca XIX wieku.
Zagroda nr 27
W pierwszej połowie XIX wieku nie było w tym miejscu żadnych budynków, tylko pastwisko należące do zagrody chłopskiej (obecnie posesja nr 26). W roku 1862 właścicielem położonego obok gospodarstwa o powierzchni 187,74 morgi (około 47,2 ha) ziemi był Peter Schulz. Pod koniec XIX wieku postawił on na skraju zagrody budynki dla robotników. Przy granicy, szczytem do drogi postawiono niewielki, ryglowy dom z dwoma mieszkaniami. Centralne miejsce zajmuje zachowany, duży kopulasty komin z suszonej cegły. W 1934 roku następny właściciel gospodarstwa Franz Schulz, do południowego szczytu domu dobudował kuchnię, sień ze schodami na poddasze i komorę.
Robotnicy korzystali również z budynku inwentarskiego postawionego równolegle do domu. Do budowy wykorzystano drewno rozbiórkowe, co było często stosowane w budynkach dla robotników. Po 1945 roku z budynków utworzono odrębną posesję - gospodarstwo rolne. W 1983 roku zniszczoną starszą część domu wyburzono w parterze, zastępując ryglową konstrukcję - murowaną. Zagroda obrazuje warunki, wielkość siedliska i budynków dla najemnych robotników dniówkowych, którzy pracowali u bogatego gospodarza.
Zagroda nr 28
W XVIII wieku było tu ostatnie, skrajne siedlisko usytuowane na wyniesieniu terenu za obecną zagrodą. Z tego miejsca wychodziła w pola jedna ze starych dróg, która zachowała się poza wsią. Po podziale powstały dwa nowe gospodarstwa zagrodnicze - posesja nr 30 i posesja nr 29. Przy starej zagrodzie, której właścicielem w drugiej połowie XIX wieku był Christian Albrecht, pozostało tylko 75,19 mórg ziemi (około 19,2 ha). Z dawnych budynków zachowała się stojąca w głębi, szczytem do drogi ryglowa stodoła, należąca obecnie do posesji nr 29. Zbudowano ją w połowie XIX wieku. Pod koniec XIX wieku, przed dawnym budynkiem bramnym wybudowano murowany dom i oborę. W 1911 roku, gdy właścicielem zagrody był Peter Albrecht wybudowano stajnię stojącą za domem. Jej mieszana konstrukcja dokumentuje przemiany w technice budowlanej i trendy ludowej, chłopskiej architektury.
Opisy poszczególnych zagród, zostały zaczerpnięte z publikacji wydanej z funduszu Unii Europejskiej i byłego Urzędu Wojewódzkiego w Słupsku.