Kostki układano w pojedynczych warstwach na łące, zaś po wyschnięciu formowano z nich stosy (liczące po 1000 sztuk kostek) zwane rutą. Te z kolei układano na słońcu, żeby wyschły. Później kostki przewożone były do zagród pod okapy. Tak konfekcjonowany torf stanowił dawniej jednostkę handlową. Pozyskiwanie zimowego opału było powszechną i wspólną sprawą całej wiejskiej społeczności. Codzienna, ciężka praca kończyła się wspólnym biesiadowaniem, które zawsze odbywało się u tego gospodarza, dla którego, tego dnia torf dobywano.

Etnografowie słupskiego muzeum w nawiązaniu do tradycyjnych, żywych niegdyś na tych terenach rzemiosł i technik odtworzyli na potrzeby festynu takie zajęcia m.in. jak: kopanie torfu, garncarstwo i toczenie naczyń, plecionkarstwo, hafciarstwo, kręcenie powrozów, zdobienie i wypalanie naczyń, tkanie, przędzenie, krycie dachów trzciną, wyrób i naprawę sieci rybackich. W ciągu wszystkich dni imprezy - trwał kiermasz sztuki amatorskiej i rękodzieła. Zaś goście mieli okazję kosztować na świeżym powietrzu słowińskie specjały; świeży chleb (upieczony wg oryginalnej receptury) ze smalcem i kiszonym ogórkiem, drożdżowe wafle, oraz tradycyjny, słowiński żur.