Przez ponad wiek kształtowały się słupskie parki i skwery. Ich podstawowy szkielet - dzisiejsza Aleja Sienkiewicza i park pomiędzy ulicami Jagiełły i Jana Pawła II, ukształtowane zostały jeszcze w XIX wieku. Plantami nazywano tereny zielone zakładane w miejsce dawnych fortyfikacji okalających średniowieczne miasto. Pozostałe skwery i zieleńce powstawały oddzielnie i w różnych czasach. Projekt zagospodarowania obecnej Alei Sienkieiwcza, zakładał, że w miejscu dawnych podmokłych łak i stawu, powstanie miejski zieleniec, zaś w 1882 roku rozpoczęto realizację zabudowy zielenią tego terenu. Naturalnym przedłużeniem Alei Henryka Sienkiewicza jest skwer im. "Pierwszych Słupszczan", położony między ulicą Stefana Starzyńskiego a Anny Łajming.

Ponieważ od strony wschodniej średniowieczny Słupsk otaczał mur z basztami oraz opływała go rzeka Słupia, nie było tu nigdy miejsca na obronne szańce i bastiony. Z tego też powodu, inaczej kształtował się proces powstawania terenów zielonych. Do czasów II wojny światowej, teren ten był gęsto zabudowany. Na Rynku Rybacki u zbiegu ulic Mostnika i Francesco Nullo znajdowały się duże ryglowe magazyny. Do średniowiecznych murów przylegały różne przybudówki a wzdłuż ciągnęła się (aż do klasztoru norbertanek za kościołem św Mikołaja), wąska, malownicza uliczka. Brzeg rzeki zajmowały pomosty przystani rybackich i małe kładki. W latach 1960÷70 ubiegłego stulecia, teren ten zagospodarowano jako ciąg spacerowy. W 1997 roku nadrzeczny, spacerowy bulwar otrzymał imię ks. Jerzego Popiełuszki.

Powstanie znacznych obszarów zieleni miejskiej zawdzięczamy projektowi słupskiego księgarza Karla Schradera, żyjącego w latach 1843÷1923. On to, bowiem przekonał miejskich rajców o konieczności zakładania parków i zieleńców oraz otoczeniu obrzeży Słupska zielonymi parkanami; Laskiem Południowym i Północnym. Tak powstały miejskie tereny rekreacyjne, ulubione miejsce sobotnio-niedzielnego wypoczynku oraz spacerów mieszkańców Słupska. W uznaniu zasług Schradera, jego imieniem nazwany został park powstały na początku XX wieku, dzisiaj znany pod nazwą Placu Powstańców Warszawy.