Najwyżej położonym w nurcie rzeki, jest znajdujący się na terenie słupskiego Parku Kultury i Wypoczynku Most Czołgowy. Jest to stalowy, jednoprzęsłowy, most o konstrukcji kratownicowo-linowej z drewnianym poszyciem trapu. Zbudowany został w 1890 roku jako typowy most kolejowy, w czasie budowy Kolei Doliny Słupi (odcinek Słupsk ÷ Dębnica Kaszubska otwarto 15 sierpnia 1894). Na mapce z poprzedniej strony widać dokładnie, że leży on na przedłużeniu nieczynnej dziś linii, kończącej się obecnie na ulicy Słonecznej. W nocy z 7 na 8 marca 1945 roku most ten został, częściowo zniszczony (jak większość słupskich mostów), przez wycofujące się wojska niemieckie - w celu opóźnienia natarcia rosyjskiego. Po II wojnie światowej most został podniesiony i ponownie osadzony w przyczółkach. Dzisiejsza nazwa mostu pochodzi od korzystających z niego w latach powojennych czołgów, które stacjonowały w jednostce wojsk pancernych, znajdującej się w Lasku Południowym. Czołgi tej jednostki, czasami ładowano na platformy kolejowe na znajdującym się nieopodal torze. Most na przestrzeni lat, nazywany był również Mostem Żelaznym lub Saperskim, pełniąc później rolę mostu pieszo-rowerowego. W wrześniu 2000 roku, słupscy radni usankcjonowali ostatecznie, funkcjonująca wcześniej nieoficjalnie nazwę Mostu Czołgowego.

Tuż za Mostem w Parku Kultury i Wypoczynku, zwanym przez przedwojennych mieszkańców wsi przylegających do miasta od południa Mostem Weselnym (zbudowanym w 1876 roku etymologia nazwy - niestety nieznana), będącym dziś kładką pieszo-rowerową o konstrukcji łukowej, znajdują się Śluzy Łososiowe, których miano pozostaje niezmienne od XVII wieku. Wbrew swojej nazwie, wspomniana wyżej budowla hydrotechniczna, właściwie nie jest śluzą, a dziewięcioprzęsłowym jazem o konstrukcji żelbetowej, piętrzącym poziom rzeki o około 2 m. Obecna konstrukcja została zbudowana w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Przez pierwsze trzysta lat była to budowla drewniana, której głównym celem było piętrzenie wody dla Młynówki (młyn i tartak na wyspie) oraz przytrzymania wody w zlewni Słupi w okresie wiosennych roztopów. Przy okazji było to doskonałe miejsce odłowu łososia szlachetnego i troci wędrownej, które corocznie między wrześniem a grudniem udawały się na tarło w górę rzeki Słupi. Sezonowe pozyskiwanie cennych ryb było doskonałym źródłem zarobków słupskich mieszczan i stanowiło o ich wysokim statusie majątkowym w minionych wiekach. W latach późniejszych, odłowy tej ryby były chronione monopolem państwowym. Stąd też nazwa - Śluzy Łososiowe. W 2004 roku, ukończono budowę przepławki dla ryb wędrownych i punktu odłowu tarlaków. Ta ciekawa budowla wodna, jest betonowo-kamiennym kanałem, biegnącym wokół lewego przyczółka jazu na długości 63 metrów. Kanał przepławki jest podzielony na 12 komór, które oddzielają kamienne przegrody, tworzące przesmyki dla ryb płynących pod prąd, zaś spadek dna wynosi 1,9%. Punkt odłowu składa się z dwóch basenów (19,0x3,5 oraz 8,0x3,5 m) dla przetrzymywania odławianych tarlaków oraz budynku kontenerowego, w którym pozyskiwana i zapładniana jest ikra, przeznacza do wychowu materiału zarybieniowego.

Najstarszy słupski most, usytuowany przy trakcie Szczecin ÷ Gdańsk przez wiele stuleci był mostem drewnianym. Kiedy zbudowano w 1913 roku płaski, trójprzęsłowy, betonowy most drogowy nazywany został Mostem Książęcym. Przed II wojną światową, boki jego zdobił miejski herb. Uwagę zwracają dwa filary chronione przez żelbetonowe izbice (konstrukcje w formie ostrosłupa o trójkątnej podstawie), zabezpieczające budowlę przed naporem lodu i kry w okresie zimy i wiosennych roztopów. Most ten podobnie jak inne słupskie mosty został wysadzony w powietrze w nocy z 7 na 8 marca 1945 roku. Niemniej jednak, uległ stosunkowo niewielkim uszkodzeniom i wojska rosyjskie po prowizorycznej naprawie (dziury wypełniono drewnem), umożliwiły ofensywę własnym wojskom pancernym w kierunku Gdańska. W powojennym Słupsku, most ten nazywano najczęściej mostem przy straży pożarnej lub też mostem przy Zamku. Dlatego też, we wrześniu 2000 roku, słupscy radni ostatecznie usankcjonowali nazwę Mostu Zamkowego, jako oficjalnie obowiązującą.

Za Mostem Zamkowym kanał młyński łączy się ponowne z Słupią. Na Młynówce znajdują się trzy niewielkie mosty, pierwszy z nich w Parku Kultury i Wypoczynku, nazywany był przed wojną Mostem Drewnianym (stanowił przedłużenie ówczesnej ulicy Drewnianej). Dzisiaj jest to niewielki, pieszo-rowerowy, żelbetonowy most o konstrukcji łukowej. Następnym mostem jest równoległy (przez obydwa mosty biegnie ulica Zamkowa) do Mosty Zamkowego, płaski, jednoprzęsłowy, żelbetowy Most Bonawentury Jegierskiego. Ostatnim mostem na Młynówce jest wyłączony obecnie z ruchu kołowego, niewielki, pieszy, betonowy most przy Młynie Zamkowym. Jego drewniany pierwowzór zbudowany został w 1811 roku. Prawdopodobnie w tym samym roku, powstał mały, drewniany mostek znajdujący się przed Młynem Zamkowym - widoczny na zdjęciu obok.