Elektrownia Wodna w Strzegominie, znajduje się na 59 kilometrze rzeki Słupi. Dojazd jest dosyć utrudniony. Do kompleksu hydroenergetycznego można się dostać, kierując się drogowskazami informacyjnymi, umieszczonymi na leśnych, nieutwardzonych drogach. Początek jednej z nich znajduje się w Krzyni, druga zaś, biegnie prostopadle do drogi wojewódzkiej nr 210 zaczynając się w Niemczenie. Stopień wodny elektrowni wybudowano w latach 1922÷24. W skład obiektu wchodzi: zapora ziemna o długości 460 m, zbiornik retencyjny o powierzchni 100 ha, kanał derywacyjny o długości 960 m zwany Kanałem Konradowskim, jaz wlotowy, jaz upustowy oraz elektrownię wodną, której budynek został osadzony w nasypie stanowiącym obwarowanie końcówki kanału.

Górna część zbiornika retencyjnego Strzegomino nawiązuje krętym kształtem do koryta Słupi przed zatopieniem doliny. Zbiornik rozszerza się na wysokości dwóch małych, porośniętych drzewami wysepek. Maksymalna wysokość zapory wynosi 12,5 metra. Jej korpus wykonano z gruntów przepuszczalnych, rolę uszczelnienia pełni bowiem ekran z gliny znajdujący się przy odwodnej skarpie. Drogę filtracji dla wody wydłuża szczelna ścianka, znajdująca się w podłożu. W korpus zapory wbudowany został betonowy spust denny z drewnianą zasuwą, która umożliwia regulację przepływu. Zaś po lewej stronie, w pobliżu zbocza doliny umiejscowiono jest przelew powierzchniowy, którego kaskadowy upust posiada dwa przęsła zamykane drewnianymi zasuwami. Fotografia przedstawia wał ziemny zapory, w tle widoczny spust denny oraz przelew powierzchniowy.

Pod koniec II wojny światowej, w 1945 roku wycofujący się żołnierze niemieccy, wysadzili dwa mosty oraz zablokowali kanał. Ponowne uruchomienie i udrożnienie kanału nastąpiło w 1948 roku. Na początku kanału wbudowano w nasyp bramę wodną - dwuprzęsłowy jaz, bez stałego progu z zamknięciami o konstrukcji drewnianej. Brama umożliwia odcięcie dopływu wody do kanału na czas jego ewentualnego remontu, lub w wypadku zagrożenia stateczności siłowni wodnej. Budynek kompleksu hydroenergetycznego zblokowany został z ujęciem wody. Jego wyposażeniem technologicznym są trzy identyczne turbiny Francisa, zaś komory wylotowe od strony dolnej wody zostały wykonane w formie monolitycznej konstrukcji betonowej. Na zdjęciu widnieje kanał derywacyjny z widocznym jazem wlotowym. Fotografię wykonano od strony ujęcia wody na turbiny.