W 1654 roku w Słupsku zbudowany został Urząd Pocztowy, w 1780 utworzono kasę Ziemstwa Kredytowego - instytucję, która udzielała długoterminowych pożyczek, na korzystnych zasadach właścicielom dużych majątków rolnych. W 1769 zbudowano Szkołę Kadetów, w 1794÷98 nowy ratusz, w 1799 urząd akcyzowy zaś szkołę elementarną w 1803. Z początku XIX wieku pochodził także, klasycystyczny budynek zajazdu pocztowego, znajdujący się przy ulicy Starzyńskiego, z charakterystycznym murem ryglowym. Czteroklasowa, męska szkoła łacińska straciła po wojnie trzydziestoletniej swoje znaczenie. Brakowało dobrych nauczycieli, a ci, którzy aktualnie pracowali, często odchodzili z powodów niskich wynagrodzeń. W 1722 roku dokonano w tej szkole reformy programowej i metodycznej, wzorując się na Pedagogium w Halle. Szkoła odzyskała renomę, przybywało coraz więcej uczniów, w roku 1730 utworzono piątą klasę i zatrudniono też, piątego nauczyciela.

Trudny okres przeżywała szkoła dla dzieci z mniej zamożnych rodzin. W 1730 roku było w niej zaledwie 36 uczniów. Sytuacja poprawiła się, kiedy szkoła przeszła pod opiekę rady miejskiej, rada zaś w 1731 roku przekazała szkole odbudowany kościół św. Mikołaja. W latach 1708÷1710 działała w Nowym Mieście szkoła elementarna dla dziewcząt. Poza katechizmem uczono w niej podstaw pisania i czytania, dużo czasu poświęcano naukom praktycznych umiejętności; szycia, szydełkowania i tkania. W 1769 roku król pruski Fryderyk II podjął decyzję o otwarciu w Słupsku, szkoły kadetów. Plany rozbudowy pruskiej armii (po wojnie siedmioletniej), wymagały licznej i dobrze wyszkolonej kadry oficerskiej. Kadeci słupskiej szkoły, po 7÷8 latach nauki, byli kierowani do berlińskiej szkoły wojskowej wyższego stopnia, gdzie otrzymywali szlify oficerskie.

W trakcie całego XIX wieku w szkolnictwie elementarnym utrzymywał się system administracji kościelnej, który został zniesiony w 1906 roku ustawą dot. utrzymania publicznego szkół powszechnych. W drugiej połowie wieku znajdowały się w Słupsku dwie szkoły powszechne; miejska szkoła szesnastoklasowa i pięcioklasowa szkoła bezpłatna. Pierwsza z nich zapewniała pełne wykształcenie stopnia elementarnego i podstawowego (6 lat plus dodatkowe 3), umożliwiało to kontynuację nauki w szkołach średnich. Druga ze szkół, bezpłatna oferowała naukę w skróconym, elementarnym systemie czteroletnim.

W roku 1896 (reforma oświaty) zniesiono podział na szkołę miejską i bezpłatną, przy dzisiejszej ulicy Deotymy znajdowała się szkoła łacińska, kolejną utworzono w 1897 roku przy dzisiejszej ulicy Henryka Pobożnego i trzecią w 1905 roku przy ulicy Mickiewicza. Jedyna szkoła średnia o statusie gimnazjum (od 1858), mieściła się przy dzisiejszej ulicy Szarych Szeregów. Osobna szkoła ponadpodstawowa dla dziewcząt otrzymała w 1882 nowy budynek przy ulicy Niedziałkowskiego. Po rozbudowie w 1895 roku zmieniono nazwę szkoły na wyższą średnią szkołę żeńską. Zmianie uległo także szkolnictwo zawodowe. Powstałą w 1871 roku dokształcającą szkołę rzemiosł przemianowano na trzyletnią, zawodową szkołę wieczorową (1905). Zaś niewielka szkoła kupiecka, przeszła w 1905 roku pod nadzór Izby Handlowej i została nazwana kupiecką szkołą dokształcającą.