Obecności ludności pochodzenia słowiańskiego w końcu XVIII wieku w Słupsku ignorować nie można, choć należy też uczciwie stwierdzić, że odsetek tej ludności był bardzo mały. Słupsk stanowił miasto pruskie coraz bardziej jednolite etnicznie, oraz całkowicie jednorodne wyznaniowo. W okresie wojen napoleońskich, Słupsk zamieszkiwało około 5000 ludzi, 10.000 mieszkańców, miasto przekroczyło w połowie XIX wieku. Natomiast w latach 1875÷1913 Słupsk podwoił swoją liczbę mieszkańców, przekraczając w 1913 roku 35000. Napływ okolicznej ludności, mieszkańców małych miasteczek i wsi, był tylko częścią wielkich ruchów migracyjnych w wschodnich prowincjach państwa prusko-niemieckiego.

Zjawisko te, nosiło nazwę Landflucht - tzw. ucieczki do miast ludności wiejskiej w poszukiwaniu pracy i lepszych warunków życia. Wspomniane zjawisko wyzwoliło masową ucieczkę ze Wschodu ówczesnych Niemiec, nie tylko mieszkańców wsi, ale przede wszystkim mieszkańców miast tzw. Ostflucht, którzy w niemieckich centrach przemysłowych szukali spełnienia swych aspiracji życiowych. Do roku 1870 emigracja ze Słupska była sporadyczna, w latach 1880÷1895 obejmowała ok. 50 osób rocznie, później zaś, w końcu XIX wieku emigrujące osoby wyjeżdżały przede wszystkim (90%) do USA, Argentyny i Chile.

Zmiany nastąpiły także w strukturze wyznaniowej. W 1847 roku powstała przy kościele św. Ottona parafia katolicka, której liczebność wzrosła do 950 osób w 1905 roku. Członków katolickiej gminy nie można identyfikować z ludnością polską, choć ta z całą pewnością Słupsk zamieszkiwała. Na teren powiatu słupskiego w 1912 roku przybyło 1064 robotników sezonowych z zaboru rosyjskiego. Polscy robotnicy budowali też (najprawdopodobniej), kolej wąskotorową z Ustki do Smołdzina.

Terytorium językowe Słowińców cały czas się kurczyło. Narzędziem germanizującym Słowińców, stała się w XIX powszechna organizacja szkolnictwa elementarnego. Pruskie władze dążyły do eliminacji kazań w języku kaszubskim. Kazania najdłużej przetrwały w Cecenowie do 1876 roku i Główczycach - do 1886 roku. Wg dzisiejszych szacunków, w 1880 roku na terenach położonych wokół jezior Łebsko i Gardno zamieszkiwało około 1000 Słowińców, zaś w 1911 roku badacz Mikołaj Rudnicki naliczył na tych ziemiach zaledwie 50 osób mówiących biegle w języku kaszubskim.

Gmina żydowska w Słupsku liczyła 879 osób w roku 1871, liczebność ta zmalała do 160 osób w 1905, głównie na skutek wzmagających się nastrojów antysemickich. Początkowo wystąpienia te, polegały głównie na bojkocie gospodarczym placówek handlowych prowadzonych przez Żydów. Później jednak, nastąpiła eskalacja przemocy. Punktem zwrotnym było objęcie władzy przez nazistów w 1933. Nazistowskie bojówki spaliły słupską synagogę w "kryształową noc" z 9 na 10 listopada 1938 roku. Ostatni akt dramatu rozegrał się w dniu 10 lipca 1942 roku. Pół tysiąca słupskich Żydów wysłano z słupskiego dworca, wagonami towarowymi wprost do komór gazowych hitlerowskiego obozu zagłady w Auschwitz.