W następstwie zdobycia w 1306 ziemi sławieńskiej i poddania przez Święców w 1307 roku ziemi słupskiej, całe Środkowe Pomorze znalazło się pod rządami Marchii Brandenburskiej. Dziewiątego września 1310 roku margrabiowie wystawili przywilej lokacyjny dla Słupska (relokacja miasta na prawie lubeckim), na mocy tego przywileju miasto otrzymało 200 łanów ziemi oraz margrabiowie zwolnili mieszkańców od wszelkich świadczeń na okres 10 lat, aby umożliwić im wzniesienie nowej zabudowy miejskiej. W ramach przywileju zezwolono mieszczanom na swobodną i wolną od cen żeglugę po Słupi od miasta do morza. W roku 1316 margrabia brandenburski Waldemar chcąc pozyskać przychylność książąt zachodniopomorskich, odstąpił Warcisławowi wołogojskiemu ziemie sławieńsko-słupskie.

W 1329 roku Ziemia Słupska została zastawiona Krzyżakom przez księci szczecińskich: Ottona I i Barnima III - na okres dwunastu lat za sumę sześciu tysięcy grzywien. Krzyżacy uznali zastaw za trwały nabytek terytorialny licząc, że zubożali zachodniopomorscy książęta nigdy już nie będą w stanie go wykupić. Zorganizowali w Słupsku komturstwo i przystąpili do powiększania obszaru ziemi uprawnej, skupując poszczególne wsie. W utrwaleniu panowania Zakonu na słupskiej ziemi przeszkodziło mieszczaństwo i rycerstwo. Gdy dobiegł końca okres zastawu, Bogusław V (syn Warcisława - księcia wołogojskiego) zgromadził z wielkim trudem część sumy zastawnej i przekazał ją w maju 1341 roku Krzyżakom.

Zakon Krzyżacki zgodził się na krótkotrwałe przedłużenie terminu spłaty, jednak na bardzo niekorzystnych warunkach. Ziemia w dalszym ciągu pozostawała własnością Zakonu i w wypadku niedotrzymania terminu spłaty brakującej kwoty, miała w całości przejść na jego własność. W tej trudnej sytuacji, słupscy mieszczanie przyszli z pomocą, dostarczając w 1342 roku brakującą sumę do wykupienia. Książęta zachodniopomorscy w 1348 roku w uznaniu zasług, potwierdzili w całej rozciągłości wszystkie prawa i przywileje społeczeństwa Słupska, jakie im do tej pory nadano oraz złożyli uroczystą obietnicę, że ziemia słupska nigdy już nie stanie się zastawem Zakonu Krzyżackiego.

Przystąpiono do budowy murów miejskich z kamienia i cegły (zastąpiono nimi wzniesioną w 1325 roku drewnianą palisadę), a także bram miejskich. Przypuszcza się, że mury miejskie w znacznej części powstały przed 1376 rokiem. Początkowo istniały tylko dwie bramy miejskie, które znajdowały się na przedłużeniu głównych arterii komunikacyjnych (ul. Grodzka i Mostnika). Brama Młyńska (zachowana) i Brama Holstenów w północnej linii murów. Nowa Brama (ul. Nowobramska) powstała w okresie późniejszym, na co wskazuje jej sama nazwa. Czwarta brama leżącą na osi Bramy Nowej, nazywana była Brama Kowalską i była właściwie furtą w murze obronnym - tj. wyłomem zabezpieczonym bramą. Później takich furt powstało znacznie więcej, np. Brama Mnisia przy klasztorze dominikanów, czy Brama Sowia w północno zachodnim narożniku murów miejskich.

Równocześnie przystąpiono do budowy ratusza na placu rynkowym. Ulice miasta były wąskie, a cały obszar był bardzo gęsto zabudowany. Było to powodem złego stanu sanitarnego miasta. Pierwsza wiadomość o epidemii w Słupsku pochodzi z 1439 roku. Miasto padło też dwukrotnie ofiarą pożarów, pierwszy raz w 1395 roku i drugi w 1477. Najwyższą władzą w mieście była rada miejska stanowiąca organ kupiectwa. Składała się z trzech burmistrzów, siedmiu rajców i dwóch kamlarzy (komorników). Rada zarządzała posiadłościami miejskimi, z których miasto czerpało dochody, przeznaczane głównie na cele publiczne.

Sądownictwo miejskie miało charakter dwustopniowy, sprawy niższego stopnia prowadzone przez wójta i wyższego stopnia, zajmujące się tzw. sprawami gardłowymi - prowadzonymi przez wszystkich członów Rady Miejskiej. Za najcięższe przestępstwa (morderstwa, gwałty, rozboje) karano śmiercią przez powieszenie, ścięcie lub spaleniem na stosie w wypadku uprawiania czarów. Prawo wydawania wyroków śmierci Słupsk uzyskał w 1476 roku, zbudowano wtedy przy ulicy Usteckiej (nazwa ówczesna) szubienicę, będącą znakiem ostrzegawczym, że miasto posiada prawo karania najcięższych przewinień.