W kontekście przedstawionych dziejów osadnictwa grodowego na Pomorzu, bardziej zrozumiałe stają się powstanie i charakter słupskiego grodu. Gród ten stanowił niewielki ośrodek obronny, sięgający początków IX w. Ze względu na jego wczesne pochodzenie, należy go uznać za jeden z ośrodków plemiennych obszaru dorzeczy Grabowej, Wieprzy, Słupi i Łupawy. Ze względu natomiast na jego niewielkie rozmiary, uważa się, że znaczenie zdobył dopiero w okresie wczesnofeudalnej państwowości sławieńskiej.

Gród ten, znajdował się na prawym brzegu Słupi. Był usytuowany na wyspie utworzonej przez ramiona rzeki (dziś już nie istniejące) Słupi, rozciągające się na wschód od jej dzisiejszego koryta. Było to miejsce o znaczeniu handlowym oraz strategicznym - przeprawa przez Słupię, na ważnym szlaku komunikacyjnym, łączącym Gdańsk z Szczecinem i Wolinem. Dzisiaj w miejscu dawnej przeprawy usytuowany jest kościół św. Ottona.

Powierzchnia dawnego grodu zachowała się w postaci stożkowego wzniesienia o średnicy około 50 m. Wzniesienie te, jest w dniu dzisiejszym ograniczone ulicami: Partyzantów - od strony zachodniej, Henryka Pobożnego - od strony wschodniej i ulicą Kościelną od południowej. Sam gród otoczony był wałem ziemnym z drewnianymi balami, wzmacniany u podstawy przez konstrukcję kamienną. W trakcie prac ziemnych prowadzonych w różnym czasie na tym terenie, odkryto znaczne ilości różnego rodzaju zabytków. Np. czasie prac archeologicznych prowadzonych w 1966÷67 znaleziono wiele eksponatów ceramicznych, metalowych; żelazne gwoździe, wędzidło i nity, haczyk do łowienia ryb, groty strzał, noże żelazne, dłuto, a także gliniane przęśliki i fragment osełki.

Dokładna analiza wszystkich znalezisk wykazała, że gród słupski należy datować na IX-XII w. Na północ od istniejącego grodu, po prawej stronie Słupi, istniała jeszcze wczesnośredniowieczna osada otwarta. Leżała ona w obrębie dzisiejszych ulic: Kaszubskiej, Kościuszki i Traugutta. Przy tej ostatniej ulicy, znaleziono zabytki ceramiczne lepione częściowo ręcznie lub obtaczane na kole garncarskim, a także liczne ślady spalenizny (węgliki drzewne) i dużo ułamków kości zwierzęcych.

Na prawym brzegu Słupi, znajduje się jeszcze jedno, bardzo ważne miejsce w wczesnośredniowiecznej historii Słupska. Mowa tu o placu przy obecnym kościele Najświętszego Serca Jezusowego. W miejscu tym, kiedyś znajdował się, od dawna nieistniejący najstarszy słupski kościół - św. Piotra. W trakcie budowy w XIX obecnie istniejącego kościoła, odkryto kamienną płytę z wyobrażeniem pogańskiego bóstwa.

Płyta ta, ma postać granitowego bloku o wymiarach 125 cm wysokości, 66 cm szerokości i 18 cm grubości. Jest to kamienna płaskorzeźba z wyobrażeniem ludzkiej postaci. Płyta stanowi jedno z najcenniejszych na Pomorzu znalezisk, obiektów związanych z kultem. Jest to także, pośredni dowód na celową lokalizację pierwszego, słupskiego kościoła w miejscu dawnego, pogańskiego kultu.